Walenty Zieliński (1877 - 1947)

Walenty Zieliński urodził się w 1877 roku. Był synem Józefa i Elżbiety z Wysłouchów, wnukiem Gustawa Zielińskiego. Do 1914 roku redagował pismo "Wieś i Dwór". Brał udział w I wojnie światowej jako żołnierz rosyjski. Później był oficerem artylerii w I korpusie Wojska Polskiego. W majątku w Łążynie prowadził salę ludową. Organizowano w niej przedstawienia. Był prezesem Lipnowskiego Oddziału Związku Ziemian oraz prezesem Koła Porad Sąsiedzkich. Prowadził aktywną działalność społeczną. Nowocześnie gospodarował na roli, osiągając wysokie plony. Został wysiedlony przez Niemców w 1939 r. Okupację spędził w Warszawie. Napisał kilka tomików poezji ("Królewskim szlakiem", "Czarodziejskie wiano", "Szalona bateria", "Stara kaplica", "Gehenna Warszawy"). Należał do Towarzystwa Naukowego Płockiego. Zmarł w 1947 roku.